Ο Looper5 έγραψε στο Fατσοβιβλίο τα εξής που βρήκα ενδιαφέροντα και με συνοχή:
"Ας ξεκινήσουμε από τα θετικά.
Η ομάδα έχει δώσει 4 επίσημα παιχνίδια, και μετράει 4 νίκες.
Σε μια περίοδο που όλοι ακόμα ψάχνουν τα πατήματα τους, και στο τέλος της σεζόν ίσως χτυπιέσαι για κάποιες νίκες που δεν έπρεπε να σου φύγουν από τα χέρια, μέχρι στιγμής, τις έχεις πάρει όλες.
That's pretty much it όμως, και καλά θα ήταν να μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας με πράγματα που δεν ισχύουν, κι ευτυχώς εδώ που τα λέμε, που το ίδιο κάνουν και τα στελέχη της ομάδας, αφού χωρίς να ψάχνουν δικαιολογίες, όλοι σχεδόν παραδέχονται ότι δεν παίζουμε καλά.
Και οι δικαιολογίες, προφανώς είναι εκεί, έτοιμες να τις επικαλεστείς, για να κάνεις sugarcoating αυτό που βλέπουμε όλοι:
Ναι, περιμένουμε την προσαρμογή του Γκρέι, ο οποίος έτσι όπως έχει στηθεί η ομάδα, η παρουσία του είναι κομβική.
Ναι, παίξαμε σχεδόν όλα τα παιχνίδια κατ ουσίαν χωρίς καθαρό 4ρι, αφού τόσο ο Γκρέι μπήκε στα παιχνίδια φοβικά μετά τον τραυματισμό του, όσο και ο Χουγκαζ, έλειψε από τα πρώτα τρία, και προσέγγισε το ίδιο φοβικά κι αυτός την επιστροφή του.
Ναι, τα πολλά άστοχα τρίποντα δημιουργούν μια μαγική εικόνα όσον αφορά το σκοράρισμα, αφού τα περισσότερα έχουν γίνει ελεύθερα, ή έστω πολύ λίγα έχουν γίνει σκοτωμένα.
Ναι, ο Ταΐρί κι αυτός επιστρέφει από τραυματισμό, οπότε κι αυτός είναι λογικό να αφήνει λίγο το πόδι από το γκάζι, τουλάχιστον τώρα στην αρχή.
Ναι, προφανώς η ομάδα είναι εντελώς καινούρια σε σχέση με πέρυσι.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν αρκετά καμπανάκια τα οποία ήδη ηχούν, και όπως τα ακούμε εμείς, (θέλουμε να) πιστεύουμε ότι τα ακούν κι αυτοί που πρέπει.
Το ότι έχουμε αφήσει πίσω μας τις εποχές που μετρούσαμε και το ευρώ, δε σημαίνει ότι πρέπει να περάσουμε και στο άλλο άκρο.
Ήτοι, το recruiting, θα μπορούσε να είναι πιο προσεκτικό, το καλοκαίρι που μας πέρασε.
Χτυπάει αρκετά άσχημα φερ ειπείν, το γεγονός ότι Ιούλιο μήνα, ο κόουτς Τρινκιέρι εισηγήθηκε την παραμονή Ομορούγι, και τέλη Σεπτεμβρίου εισηγείται την αντικατάσταση του.
Ή κάτι είδες στον παίκτη, και σου κάνει, και θες να τον κρατήσεις, ή δεν τον πιστεύεις και τον αφήνεις ελεύθερο. Θυμίζουμε ότι ο Ομορούγι ήρθε ως δανεικός από τη Μακάμπι, και το καλοκαίρι που μας πέρασε, προχωρήσαμε στην απόκτηση του.
Παράλληλα, προβαίνουμε στην απόκτηση ενός παίκτη που παίζει εντελώς εντελώς διαφορετικό παιχνίδι από τους υπόλοιπους ψηλούς, ενός σέντερ με πλούσιο επιθετικό ρεπερτόριο (κι όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, μαύρη τρύπα στην άμυνα) , τόσο με πλάτη όσο και με πρόσωπο, κυρίως όμως, βάζεις στη μηχανή σου post up παιχνίδι, το οποίο όλο το καλοκαίρι έδειξες ότι δεν θέλεις.
Κι αν δημιουργούνται ήδη αρκετά ερωτηματικά όσον αφορά τη στελέχωση της front line, τα ίδια και ίσως παραπάνω, έχουν δημιουργηθεί για το back court.
Το ένα, έχει προφανώς ονοματεπώνυμο, και λέγεται Τρέβορ Χάτζινς.
Είναι κακός παίκτης; Μάλλον όχι.
Είναι αυτό που χρειαζόμαστε; Με βάση αυτά που βλέπουμε ως τώρα (και δεν ξέρουμε πόσο δραματικά μπορεί να αλλάξει όλο αυτό), επίσης μάλλον όχι.
Ο Χάτζινς, επιλέχθηκε το καλοκαίρι ανάμεσα σε αρκετούς πόιντ γκαρντ, με πιο φανταχτερά βιογραφικά, ως η έξυπνη κίνηση, ο παίκτης αποκάλυψη της Γαλλικής λίγκας, ο άσσος που θα πάρει το ρόλο του βασικού, έχοντας κατά νου ότι ο Νικ Καλάθης βρίσκεται ήδη στα 37, και ο Μπαζίνας θα αποκομίσει εμπειρίες από την πρώτη του χρονιά σε πιο υψηλό επίπεδο, ώστε να βγει μπροστά τα επόμενα χρόνια.
Αυτά που συνόδευαν τον Χάτζινς, είναι το 40% καριέρας στο τρίποντο, και το αξιοπρόσεκτο για παίκτη που αγωνίζεται σε μια Λίγκα η οποία παίζει σε πιο γρήγορο pace, πράγμα το οποίο βγάζει πιο πολλές κατοχές, assist/ turnover ratio.
Ισχύουν και τα δύο;
Ναι, και όχι.
Μην είμαστε άδικοι, ο Χάτζινς έχει δείξει ότι πράγματι διαθέτει ένα πολύ αξιόπιστο σουτ, επίσης όμως είδαμε το λόγο για τον οποίο κρατάει τόσο χαμηλά τα νούμερα του στα λάθη: αποφεύγει τη δημιουργία.
Κοινώς, είναι ένα SG σε κορμί άσσου, ένας παίκτης που μέχρι στιγμής δυσκολεύεται να διαβάσει το παιχνίδι, ναι, το καινούριο παιχνίδι των καινούριων συμπαικτών του, και κυρίως, λόγω ύψους, δυσκολεύεται και στις δύο πλευρές του παρκέ, όταν έχει να αντιμετωπίσει ψηλότερα και αθλητικότερα γκαρντ.
Το ρεπερτόριο του, θα το γράψουμε άλλη μια φορά, ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ, δείχνει αρκετά περιορισμένο, και οι συνήθεις επιλογές του αναλώνονται σε ντρίμπλα (ενίοτε και σε κατάχρηση αυτής), step back, και τρίποντο.
Αυτός, είναι και ως τώρα ο σημαντικότερος λόγος που βλέπουμε άλλον ΠΑΟΚ με τον Καλάθη στο παρκέ, και άλλον χωρίς, με συνέπεια τις περισσότερες φορές, να καταφεύγουμε σε ένα ρεσιτάλ τριπόντων, τα οποία όπως αναφέραμε και πιο πάνω, δε βρίσκουν και στόχο.
Εν τούτοις, υπάρχουν και κάποια πράγματα τα οποία μπορεί κάποιος να τα κατανοήσει, έχοντας παρακολουθήσει έστω και ένα παιχνίδι μπάσκετ στη ζωή του.
Το ότι θα είμαστε άλλη ομάδα στο παρκέ όταν η μπάλα είναι στα χέρια ενός Euroleague legend, και άλλη χωρίς αυτόν, είναι εκ των ουκ άνευ ας πούμε.
Το ότι με τόσο ταλέντο στην επίθεση, αναπόφευκτα θα παίρνουν πολλές προσπάθειες όλοι, είναι κι αυτό ως ένα βαθμό φυσιολογικό.
Το ότι η ομάδα θα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον Οσμάν και τον Καλάθη κατά πρώτο λόγο, και από τον Ταΐρί κατά δεύτερο (ή και τον Φόστερ, αλλά αυτό δεν το είδαμε ακόμα), είναι επίσης φυσιολογικό.
Το ότι, τέλος, στήθηκε μια ομάδα το καλοκαίρι με παίκτες που έχουν ως πρώτο μέλημα την επίθεση, και (πλην Γκρέι), δεν παίρνουν τόσο σοβαρά την άμυνα, είναι κι αυτό κάτι που το περιμέναμε. Τουλάχιστον όταν βλέπαμε το recruitment, γιατί ο Ιταλός μας έχει συνηθίσει σε ομάδες που παίζουν σκληρή άμυνα.
Αυτό που δεν περιμέναμε, και είναι αυτό που τα κάνει όλα να δείχνουν πιο δύσκολα ως τώρα, είναι η εκκωφαντική απουσία της front line, τόσο μπροστά, όσο και πίσω.
Ο Κάιλ Αλεξάντερ αποκτήθηκε ως ένας πολύ αξιόπιστος rim protector, και ως τέτοιος ξεχώριζε στο Eurocup τα προηγούμενα χρόνια.
Εκτός του ότι η έλλειψη σοβαρής δημιουργίας από τον άσσο, τον κρατά χαμηλά στα νούμερα του στην επίθεση ως τώρα, τον βλέπουμε και στην άμυνα να χάνεται στις αλλαγές, και σπάνια να βρίσκεται κάτω από το καλάθι, ώστε να κάνει αυτό που κάνει καλά όλα αυτά τα χρόνια.
Μαζί του, ο Μουρ, με τον οποίο μοιράζονται το χρόνο στο 5, κάτι το οποίο δείχνει να τον έχει επηρεάσει ως ένα βαθμό, με συνέπεια να βλέπουμε έναν παίκτη μακριά από τα περσινά του στάνταρ.
Για άλλη μια φορά, ας μην είμαστε άδικοι, ο Μουρ πέρσι έπαιρνε πολύ περισσότερο χρόνο συμμετοχής, εξ ου και τα τόσο συχνά νταμπλ νταμπλ, χρόνος ο οποίος φέτος έχει μειωθεί. Ίσως όχι αισθητά, αλλά επ ουδενί δεν είναι ο ίδιος.
Από την άλλη, αν υπάρχει μία γραμμή η οποία έχει σοβαρή δικαιολογία για την αναιμική εικόνα που παρουσιάζει ως τώρα, αυτή είναι σίγουρα των ψηλών.
Από τα 4 επίσημα που έχουμε κάνει ως τώρα (προφανώς και το Σούπερ Καπ, δεν μπορείς να το πάρεις και πολύ στα σοβαρά), ο Γκρέι αγωνίστηκε μόλις χτες για πρώτη φορά, 30 γεμάτα λεπτά. Έπαιξε 8' στην πρεμιέρα της λίγκας με τη Μύκονο, 19' στην Ευρωπαϊκή πρεμιέρα με τη Μανρέσα, και 23' στη Βοσνία.
Ενώ κι ο Νίκος Χουγκαζ, χτες έκανε το ντεμπούτο του στο ελληνικό πρωτάθλημα για φέτος, χωρίς να έχει αγωνιστεί ακόμα στην Ευρώπη.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι η ομάδα αγωνίστηκε για 32' στη Μύκονο χωρίς τεσσάρι, για 21' με τη Μανρέσα και για 17' με τη Μποσνα.
Είδαμε πολλές διαφορετικές εκδοχές του small ball που έχει στο μυαλό του ο κόουτς, ένα small ball όμως που δεν δείχνει να δουλεύει ιδιαίτερα.
Είδαμε να τελειώνουμε τα παιχνίδια μας με τον Οσμάν στο 4 και τον Φόστερ στο 3, με ο,τι αυτό συνεπάγεται για τη συνολική λειτουργία της ομάδας.
Η επιστροφή σε κανονικούς ρυθμούς και των δύο κανονικών power forwards, είναι ένα ελπιδοφόρο μήνυμα ότι πολλές από τις ανορθογραφίες που είδαμε ως τώρα, μπορούν να διορθωθούν, τόσο με την ενέργεια στην άμυνα που (ξέρουμε ότι μπορεί σταθερά να) δίνει ο Γκρέι, όσο και με το σωστό spacing και positioning του Χουγκαζ, το οποίο είναι από τα πιο δυνατά του σημεία."
Μπορούμε να σχολιάσουμε και να βρούμε αντιρρήσεις ;
