εκπληκτικό ματς το χθεσινό, απέναντι σε μια ομάδα υπερπλήρη. Βγαίνει ο ένας άσσος μπαίνει ο άλλος και δεν ξέρεις ποιος είναι καλύτερος. Στα 4αρια τα ίδια. Βρωμόσουτο, γρήγορο μπάσκετ, με στόχευση, με σχέδιο. Τιμωρία των αλλαγών στην επίθεση, ψηλός με επαφή με το καλάθι. Σχεδόν άτρωτοι.
ΚΙ ΟΜΩΣ αυτή την ομάδα τη φέραμε σε πανικό για 32' περίπου. Δε ξέραν τι τους βρήκε. Είχαμε σπίθα, κίνητρο, πάθος, καλό μπάσκετ, πολυφωνία, τρίποντο, δυνατή άμυνα.
Το ματς χάθηκε χωρίς λόγο. Για μένα με το που νίκησε το Περιστέρι, κακώς άρχισαν από την κερκίδα να το φωνάζουν στον πάγκο.
Έχασε κάπως τη σπίθα της η ομάδα, έφυγε και ο κόσμος για Τούμπα και έχασε τη σπίθα και η κερκίδα. Δηλαδή το ένιωθα κάπως στον αέρα, σα να ξεψύχησε ο οργανισμός και αδιαφόρησε.
ΑΛΛΑ το αγωνιστικό είναι πιο σημαντικό από τα παραπάνω. Χρεώνω την ήττα στο κόουτσινγκ, ειδικά στην απουσία Ομούρι και Κόνιαρη για τις κρίσιμες τελευταίες άμυνες. Και κάπου οι παίκτες μας όταν χάθηκε η διαφορά "φοβήθηκαν" να κερδίσουν αυτόν τον αντίπαλο.
Ένοιωσα ΤΙΜΗ με τις δηλώσεις των Ισπανών. Σεβασμός εκατέρωθεν
