γύρισα μόλις από το παλατάκι, ευτυχώς δε μας κέρασε πίκρες στο πρώτο εντός η ομάδα.
Το γήπεδο κουκλί, στολίδι πραγματικό, μια μαύρη κόλαση. Είχαμε ρυθμό από το πέταλο, παίζαμε και με τις μισητές γριές και γενικά είμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα.
Ο κόσμος μόνο στο πρώτο δεκάλεπτο είχε ρόλο στο ματς. Καταφέραμε να τους αιφνιδιάσουμε και τελειώσαμε σχεδόν με double σκορ την περίοδο.
Από κει και πέρα η καλύτερη ομάδα, που ήταν οι γριές κατάφερε να ισορροπήσει το παιχνίδι και να μειώσει με ορθολογικό τρόπο, ενώ οι ηρωικές επιθετικές μας προσπάθειες μας κράτησαν μπροστά στο σκορ.
Το ματς στο τέλος πηγε στο σουτ και ήταν λογικό η ομάδα που σε όλο τον αγώνα έβρισκε ήρωες να βάζουν με ατομικές προσπάθειες τη μπάλα στο καλάθι, να είχε περισσότερες πιθανότητες από την ομάδα που έπαιζε κάποιο ομαδικό σύστημα στην επίθεση.
Το πρώιμο, αλλά επαναλαμβανόμενα επιβεβαιωμένο συμπέρασμα για φέτος, είναι ότι οι μονάδες είναι καλύτερες από πέρσι, η ομάδα όμως όχι.
Από όλα τα σημεία
μου αρέσει η τελεία.