26 Αυγούστου 2017. Δυο μέρες μετά τον αποκλεισμό από την Έστερσουντ. Μια τυχαία συνάντηση, ένα ερώτημα:
-"Κοουτς, γιατί αποκλειστήκαμε;"
-"Είναι απλό, γιατί έτρεξαν πιο πολύ από εμάς".
-"Μπορείς να γυρίσεις την κατάσταση;"
-"Δεν ξέρω. Θα δούμε".
Fast forward στο σήμερα. 15 Ιουνίου 2026.
Είναι δύσκολο να αποτυπωθούν με λόγια τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις, από στιγμές καλές και κακές, της τελευταίας δεκαετίας.
Ο ΠΑΟΚ, ΜΑΖΙ ΜΕ τον Λουτσέσκου μεγάλωσε, έπαθε, έμαθε, κατέκτησε αλλά και έχασε.
Είναι και άδικο να μένουμε σε μια ή δυο στιγμές. Όλο αυτό είναι μια συνέχεια και μια πορεία.
Ο Λουτσέσκου δεν πέτυχε τίποτα μόνος του, αλλά υπήρξε και ο προπονητικός εκείνος καταλύτης που βοήθησε τον ΠΑΟΚ να "ξεμπουκώσει" και να αλλάξει επίπεδο μεταβαίνοντας σε μια εποχή που οι απώλειες τίτλων σημαίνει πραγματικά, οχι στη θεωρία και στη φαντασία, αποτυχία. Απόδειξη, πως παίζουμε πλέον σε άλλη "πίστα" από εκείνη που μας βρήκε ο Λουτσέσκου το 2017.
Ο ΠΑΟΚ έχει αρκετά λειτουργικά στραβά, είναι όμως οχι απλά λάθος, αλλά οριακά τοξικό να βγάζουμε δηλητήριο παριστάνοντας πως ΜΟΝΟ χάρη στο Ραζβάν ήρθαν όσες επιτυχίες ήρθαν. Όπως βεβαίως αντίστοιχα το αντίστροφο, πως ΜΟΝΟ εξ αιτίας του χάθηκαν όσα χάθηκαν
Το λογικό, και προφανές, είναι πως κάπου το πράγμα έφτασε σε ένα τέλος. Όχι αντίστοιχο με το 2019 που η αποχώρηση του έμοιαζε κυρίως με νευρική αντίδραση μετά από χρονιές πίεσης. Τώρα η κατάσταση φωνάζει από καιρό πως έχει φτάσει σε ένα τέλμα. Το τιμ Ραζβαν έδειχνε από καιρό πως δεν έχει ούτε τις ιδέες, ούτε την ενέργεια για να επανεφεύρει αγωνιστικά τον ΠΑΟΚ ώστε οχι να τον μετατρέψει σε Ρεάλ, αλλά να αποφύγει τις αγωνιστικές κακοτοπιές που φαίνονταν από χιλιόμετρα...
Από τις βασικές, προφανείς εξηγήσεις της κόπωσης αυτής, όπως π.χ. εξ αιτίας διοικητικών δυσλειτουργιών, έως και πιο βαθιές αναλύσεις του πως ως άτομο κουράστηκε κι αυτός, και η ομάδα του, και η διοίκηση, είναι βέβαιο πως πολλά πράγματα παίζουν ρόλο. Μπαλαντζάρουμε κάπου ανάμεσα σε εύστοχες αναλύσεις, εως και θεωρίες συνωμοσίας.
Σε τελική ανάλυση όλα αυτά δεν παίζουν τόσο ρόλο. Η ιστορία γράφει. Ο ΠΑΟΚ συνεχίζει, και λογικά και ο Λουτσέσκου το ίδιο. Ο ακραίος, νευρικός, εσωστρεφής και μονίμως μπαρουτιασμένος ΠΑΟΚ (ειδικά των ημερών Σαββίδη) πόνταρε πάνω στην ανάπτυξη μιας σχεδόν οικογενειακής σχέσης με έναν προπονητή επί σχεδόν μια δεκαετία, και ουσιαστικά το κατάφερε.
Δεν υπήρξε και λογικά δεν θα υπάρξει άλλος επαγγελματίας προπονητής που να φέρνει αγωνιστικές επιτυχιες και ταυτόχρονα να ξεβρακώνει συνεχώς το ελεεινό σύστημα του ελληνικού αθλητισμού, όντας πάντα ειλικρινής για τα συναισθήματά του.
Σπουδαίε Ραζβαν, με τα αποδεδειγμένα καλά και με τα άκρως βαλκανικά-ελληνικά αρνητικά σου, ευχαριστούμε.
Και, το μάλλον βέβαιο: εις το επανιδείν!