Με δεδομένη τη πλήρη κατάρρευση φέτος θα προσπαθήσω να πω 2-3 πράγματα όπως τα βλέπω εγώ για φέτος και για το μέλλον.
Καλοκαίρι
Αγωνιστικά - Ο ΠΑΟΚ για άλλο ένα καλοκαίρι πολύ μέτριος με εμφανή την αδυναμία να παρουσίαση αξιόμαχη ομάδα τέτοια εποχή.
ΕξωΑγωνιστικά - Ταλαιπωρηθήκαμε από το σιριαλ παραμονής του προπονητή, από τη πώληση Ντέλια και από την ιστορία με τον ΑΣ. Μεταγραφικά πήγαμε σχετικά καλά και φυσικά ... Ζαφείρης. Το τέλος το καλοκαιριού υπάρχει θετικό κλίμα
Φθινόπωρο
Συνεχίζεται η μέτρια εικόνα. Τρώμε το ένα τετ α τετ μετά το άλλο, ο Παβλένκα συνεχώς mvp και απώλειες βαθμών . Στο do or die παιχνίδι με ΟΣΦΠ στη Τούμπα γυρνάει ο διακόπτης και μετά και το διπλό στη Νέα Φιλαδέλφεια επανέρχεται η αισιοδοξία. Υπάρχει αστάθεια όμως.
Χειμώνας
Ήρθε ο Ζαφείρης. Σταδιακά ανεβάζουμε απόδοση και μέχρι αρχές Φλεβάρη παίζουμε τρομερό ποδόσφαιρο υποχρεώνοντας όλους να μας παραδεχτούν και να μας χρίσουν φαβορί. Μπαλάρα με Λιλ,Μπέτις, μπαλάρα και διπλό μέσα στο γαύρο, τρομερή άνεση με 2 νίκες με βάζελο.
Εδώ αρχίζει ένα ντόμινο γεγονότων
- Τραυματισμοί
- Κι άλλοι τραυματισμοί
- Δυστύχημα στη Ρουμανία
- Θέμα υγείας του Μιρτσέα
- Κι άλλοι τραυματιμοί
- Κι άλλοι θάνατοι.
Η ομάδα ψιλοκρατάει σχεδόν ηρωϊκά, αλλά έχει χάσει το μομέντουμ. 0-0 χάνοντας μαλλιά στον Άρη, 0-0 με χανούμι σε ισορροπημένο ματς, Ευρώπη αντίο με σύνθεση ανάγκης και πολλά δώρα με Λάρισα, Ατρόμητο, Βόλο κλπ.
Άνοιξη
-Συνεχίζονται οι τραυματισμοί
-Πεθαίνει ο Μιρτσέα
Όλος ο λαός περιμένει επιστροφές για να ξαναδει την ομαδάρα του χειμώνα. Αλλά κάθε επιστροφή κάνει χειρότερη την ομάδα. Παίκτες ανέτοιμοι, ξανατραυματίζονται , σκιά του ευαυτού τους, η ομάδα συνεχίζει να παραπατάει . Η κουλα κάνει δώρα, πάμε να τα εκμεταλλευθούμε έστω να μπούμε ισόβαθμοι και αυτοκτονούμε τελικά στο Βόλο. Από εκεί και πέρα η ομάδα τελικά καταρρέει.
Κλινικά νεκρή , τέρμα, τέζα , καπουτ.
Μέχρι τώρα νομίζω ότι έγραψα απλά γεγονότα όπως τα βίωσα εγώ. Θα προσπαθήσω τώρα να εξηγήσω την εικόνα με το δεδομένο ότι μου λείπουν όλες οι λεπτομέρειες πίσω από τις κλειστές πόρτες αλλά με όπλο ότι αυτό το μοτίβο το έχω ξαναζήσει στον ΠΑΟΚ. Ο ΠΑΟΚ πέθανε για 2 λόγους:
Αγωνιστικά
Παρά τη γερή επένδυση στο ρόστερ ο Λουτσέσκου προσπάθησε να στηριχτεί στο κύριο γκρουπ παικτών. Είτε γιατί η διαφορά με τους αναπληρωματικούς είναι μεγάλη, είτε γιατί ο προπονητής υπερτίμησε τις αντοχές των "καλών", είτε γιατί υποτίμησε τον όγκο παιχνιδιών, είτε γιατί έχει κολλήματα , το αποτέλεσμα είναι μια ημιτονοειδής καμπύλη. Όσο υπήρχαν κουράγια και διαθέσιμοι παίκτες ο ΠΑΟΚ έπαιξε το πιο πλήρες ποδόσφαιρο που έχει παίξει ποτέ και πέρα από τα οπαδικά ήταν μια από τις 2-3 καλύτερες ομάδες εδώ και 10 χρόνια στο Ελληνικό ποδόσφαιρο. Το Γενάρη ούρλιαζα για τα λεπτά των παικτών κι ότι δεν έχει ανοίξει έγκαιρα το rotation. Διοικητικά δε στηριχθήκαμε ιδιαιτερα το χειμώνα (Γερεμεγιεφ) κι ενώ είχαμε πάρει διπλό στον ΟΣΦΠ και ξέραμε ότι παίζονται πολλά. Σταδιακά αρχίσαμε να πέφτουμε και σε συνδιασμό με το ότι δε παρατήσαμε ξεκάθαρα κάποιο στόχο , η ομάδα πέθανε. Το αμάξι έμεινε από βενζίνη στην έρημο. Τεράστια η ευθύνη του προπονητή και όλου του σταφ που διαχειρίζεται τους παίκτες. Ασύλληπτο βατερλώ να μη καταφέρεις καν να τερματίσεις αξιοπρεπώς, το έλεγα και τις προάλλες. Ο ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή είναι ποδοσφαιρικά νεκρός. Προπονήθηκε λάθος; Πήγαν λάθος οι αποθεραπείες; Κλάταραν σωματικά οι παίκτες; Όλα μαζί; Ποιος ξέρει , το αποτέλεσμα είναι όμως ότι είμαστε πεθαμένοι.
ΕΞΩΑγωνιστικά
Οι νεκροί επηρέασαν πολύ την ομάδα. Είναι πολύ άβολο να πω ακριβώς τη γνώμη μου γραπτώς αλλά νομίζω ότι το γεγονός αυτό και ο τρόπος με τον οποίο συνδέθηκε η ομάδα με αυτό, μας οδήγησαν να χάσουμε το μυαλό μας. Η εικόνα του Γιακουμάκη να σκοράρει και να βάζει το κεφάλι κάτω σε ένδειξη πένθους είναι πέρα για πέρα ανθρώπινη και ΠΑΟΚ. Αλλά αν το δεις ψυχρά δεν είναι εικόνα οργανισμού που θα καταπιεί σπαθιά για να επιβληθεί και να τερματίσει πρώτος.
Ο Λουτσέσκου προφανέστατα με πατέρα στα όρια να πεθάνει τους τελευταίους μήνες δε μπόρεσε να μεταδώσει σπίθα και κα@λα στην ομάδα για να ξεπεράσει το θέμα του δυστυχήματος. Από τη μιά πέθαναν οι συνοπαδοί , από την άλλη πέθανε ο πατέρας του, ποιος να δώσει κουράγιο σε ποιον και ποιος να εμψυχώσει.
Οι παίκτες επηρεάστηκαν. Συνεχώς νεκροί γύρω τους, ένας προπονητής χωρίς σπίθα, ράκος , η μια κακοτυχία να ακολουθεί την άλλη, οι λεπτομέρειες στα ματς έπαψαν να σου κάθονται ( πχ με Κουλα , με ρουλη κ.α) . Δεν έχω παίξει ποδόσφαιρο αλλά φαντάζομαι ότι στο μυαλό σου χάνεις τη πίστη σου, στην ομάδα, στο γκρουπ, στο προπονητη σε όλα.
Είμαι 100% βέβαιος ότι στα αγωνιστικά θέματα τα σκατώσαμε και έπρεπε να τα πάμε καλύτερα. Με σωστότερη διαχείριση θα μπορούσαμε να φτάσουμε αξιοπρεπώς στη γραμμή τερματισμού. Θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε καλύτερα τα εξωαγωνιστικά. Αλλα αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς ο συνδυασμός των 2 ήταν τέτοιος που δύσκολα θα έβγαινες πρώτος ... Θα ήσουν όμως αξιοπρεπής αυτή την εποχή.
Μέλλον
Είμαι βέβαιος και δέχομαι να βάλω στοίχημα με όποιον θέλει ότι ο Ιβαν θα κρατήσει το προπονητή. Ούτε μια στο εκατομμύριο δε θα κάνει το αντίθετο και απορώ που το συζητάμε. Ο Λουτσέσκου έχασε το πατέρα του και ο Ιβαν, ένας έντονα συναισθηματικά άνθρωπος, θα βγει να πει "τα σκάτωσες μεγάλε, φύγε;" Ποτέ δε θα γίνει αυτό. Θα του φερθεί σαν να είναι γιός του. Ότι και να λέμε τώρα , όσο και να μας τσούζει οπαδικά η φετινή χρονιά , η εικόνα του προπονητη στη χτεσινή συνέντευξη είναι σοκαριστική. Αναφέρομαι συνδυαστικά στο προσωπικό του δράμα και φυσικά στην καταστροφική εξέλιξης της χρονιάς. Πιο παλιά άρχιζε τα σάλια με δικαιολογίες και ύφος και τουπέ. Όποιος είδε εικόνα από χτες καταλαβαίνει τι εννοώ. Ο Ιβαν θα σταθεί στο πλευρό του, θα του δώσει χρόνο να καθαρίσει το μυαλό του και να πάμε να φτιάξουμε την επόμενη ομάδα.
Μια περίπτωση υπάρχει να χάσω το στοίχημα. Να έχει τελειώσει ο Ραζβαν προπονητικά, να έχει χαθεί η φλόγα. Να θέλει να μείνει εκτός πάγκων.
Η τωρινή μου πρόβλεψη είναι ότι ο Ιβάν με το Ραζβαν έφαγαν τόσο γερό χαστούκι που ο θρήνος και ο προβληματισμός θα μετατραπούν σε πείσμα σε χρόνο dt.
Θα πετύχουν;
Αν ευθυγραμμιστούν 10 πλανήτες μπορεί και ναι.
Ότι και να συμβεί από εδώ και πέρα όμως κάποτε θα λέμε μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ξεροκέφαλος Πόντιος με έναν κλεφτοκοτά ...