Θα ήθελα πολύ να ακούσω τι λέει και πώς νιώθει ο Μπαρκαρούτσος..
Είναι ένας από τους πολλούς που πραγματικά έδωσε αγώνα με το δικό του τρόπο...
Για εμένα, ο οποίος πραγματικά "εγκατέλειψα" τον ΠΑΟΚ του μπάσκετ ( από απογοήτευση και πόνο, δεν άντεξα ποτέ τη μετάβαση αυτή στην Αθήνα, και την απαξίωση) τα παιδιά αυτά, λειτουργούσαν κάπως σαν την ασπρόμαυρη εσωτερική συνείδηση, που με υπενθύμιζε κάτι.. με αυτή την έννοια αναγνωρίζω κάπως και αυτούς που αποκαλούνται μπασκετικοί και τους βγάζω και το καπέλο θα πω.
Όλα αυτά όμως , ξέροντας και λέγοντας , πως και για εμάς που έχουμε τις ενστάσεις μας και αυτό το κούμπωμα μετά από όσα ζούμε τον τελευταίο καιρό, δεν έπαψε ποτέ μέσα μας να κυλάει ασπρόμαυρο αίμα... Και αυτό σημαίνει πολλά...




















