Με αφορμή τα παραπάνω, υπάρχουν ορισμένα δεδομένα, και συγγνώμη για το σεντόνι.
Το πρώτο είναι ότι τουλάχιστον από το 2016-17 που άρχισε η ομάδα να δείχνει τη δύναμή της, όπου για να γίνει αυτό χρειάστηκε να ευθυγραμμιστούν διάφορες συνισταμένες, όπως να βάλει αρκετά περισσότερα χρήματα ο Σαββίδης, να ρίξει σε πρώτη φάση την τότε ΕΠΟ, να κάνει συστηματικό πρωταθλητισμό από το Δεκέμβρη και μετά, να πάρει τον πρώτο τίτλο της εποχής του κτλ, εντάθηκε και ο πόλεμος απέναντι στην ομάδα, σε όλα τα επίπεδα και με όλους τους τρόπους. Μόνο στα ΜΜΕ του Αλαφούζου να ανατρέξει κανείς, αλλά και στου Μαρινάκη, και στα υποτιθέμενα αντικειμενικά τύπου Νόβα, ΕΡΤ, γκαζέτα και πάει λέγοντας, θα (ξανα)φρίξει με την ανιστόρητη προπαγάνδα περί ‘’γαύρων του βορρά’’ – ‘’χαλίφη στη θέση του χαλίφη’’, με τη δολοφονία χαρακτήρα του Βλάνταν που τους ξεμπρόστιαζε, με το ψέμα σε τιμή ευκαιρίας να πουλιέται προς κάθε ενδιαφερόμενο πως τάχα ο ΠΑΟΚ ‘’έχει παραρτήματα’’, πως ‘’παίζει φιλικά’’ και δε συμμαζεύεται. Και παρόλο που η ομάδα είχε δυναμώσει απίστευτα, είχε επιβάλλει ουσιαστικά την παρουσία της στα κέντρα των αποφάσεων, είχε γίνει για πρώτη φορά στην ιστορία του αθλήματος στη χώρα ισότιμος συνομιλητής της Αγίας Τριάδας, στο αποκορύφωμα εκείνης της φάσης του πολέμου με το ΠΟΚ, το τελευταίο ενώθηκε μετά από δεκαετίες για να σου κλέψει το πρωτάθλημα, κάτι που πέτυχε.
Το δεύτερο δεδομένο είναι ότι για να μπορέσεις να παραμείνεις δυνατός σε αυτό το σάπιο παιχνίδι (που τότε, και περισσότερο τώρα, και χωρίς καθόλου τσίπα, ονομάζεται ‘’ανταγωνισμός’’, ενώ μόνο εσύ αγωνίζεσαι όντως, καθώς οι υπόλοιποι κλέβουν κατά κύριο λόγο και δευτερευόντως δίνουν κι αγώνες) έπρεπε να φτιάξεις μία τέτοια υπερομάδα, που για να πάρει επιτέλους και επίσημα το κωλοπρωτάθλημα έπρεπε να το πάρει αήττητη και στην κυριολεξία να περάσει από πάνω τους, τσαλαπατώντας τους και τους τρεις όπου τους βρήκε. Ταυτόχρονα όμως την πρωτοκαθεδρία στη λάσπη ανέλαβαν πλέον τα ΜΜΕ του Μαρινάκη, με τα υπόλοιπα σε δεύτερο ρόλο. Με κορύφωση αυτού του ανήθικου και κάτω από το τραπέζι πολέμου, σε συνδυασμό με τη νέα τότε κυβέρνηση, την ακύρωση πρώτα του τηλεοπτικού συμβολαίου με την ΕΡΤ και στη συνέχεια το απίστευτο, τον υποβιβασμό της ομάδας για κάτι που κατασκευάστηκε ξεκάθαρα για να σε καταστρέψει ολοκληρωτικά. Η τεράστια δύναμη που είχε αποκτήσει ο ΠΑΟΚ ως τότε, του έδωσε τη δυνατότητα να αποφύγει μεν την καταστροφή, τον άφησε όμως δε με πληγές που χρειάστηκαν χρόνια να κλείσουν.
Το τρίτο δεδομένο είναι ότι πλέον, και μετά από ένα απίστευτο πρωτάθλημα που πήρες, όντας σε χρόνια θέση άμυνας για όλους τους παραπάνω λόγους, πάτησες πλέον το πόδι σου και στην ΕΠΟ, αλλά και εξασφάλισες πως ο πόλεμος που σου κάνουν, τουλάχιστον σε επικοινωνιακό επίπεδο, θα είναι μικρότερης έντασης. Κι όμως, παρόλα αυτά, έπαιξες πέρυσι το 1/3 της χρονιάς χωρίς τον προπονητή σου, εξαιτίας του πιο σάπιου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας (δηλαδή τη ‘’δικαιοσύνη’’) και φέτος, με το που πήγες να δείξεις κυρίαρχος αγωνιστικά, σε πετάξαν στη Λεωφόρο να χάσεις, και μάλιστα να ξεπλύνουν τόσο ξεδιάντροπα την υπόθεση, που στο τέλος να πρέπει να ζητήσεις συγγνώμη, γιατί τόλμησες να σκεφτείς, χωρίς να το διατυμπανίσεις καν, ότι είχανε δόλο.
Έχοντας τώρα στο νου τα παραπάνω δεδομένα, και χωρίς να αναφέρω πολλά γεγονότα, μικρά και μεγάλα (μικρά σαν το ρόλο, που πρώτα για χάρη του γαύρου και ύστερα για χάρη της χάρτινης, έπαιξε κι ίσως ακόμα να παίζει ο ρούλης, μεγάλα σαν τη σφαγή στον τελικό του κυπέλλου το 2022), καταλαβαίνει κανείς διάφορα πράγματα, και τουλάχιστον εγώ διαπιστώνω τα παρακάτω.
Πρώτον ότι όσο δυνατός στην πράξη γίνεται ο ΠΑΟΚ (αποκλειστικό έργο Σαββίδη), άλλο τόσο άνισο γίνεται το παιχνίδι, κάτι απόλυτα λογικό, μιας και τα κεκτημένα του ΠΟΚ μετράν έναν ολόκληρο αιώνα, και βεβαίως το ΠΟΚ είναι ο λόγος ύπαρξης, ανάδειξης, ανέλιξης και πλουτισμού εκατοντάδων δημοσιογράφων, παλαίμαχων, διαιτητών, δικαστικών, μικρών και μεσαίων και μεγάλων παραγόντων, καναλιών, υφυπουργείων και άλλων, θεσμών και προσώπων, που όλοι και όλα μαζί συγκροτούν ένα ολόκληρο σύστημα.
Και δεύτερον ότι όλη αυτή τη δεκαετία ο ΠΑΟΚ πορεύτηκε σε επίπεδο εκπροσώπησης, επικοινωνιακής και θεσμικής, δηλαδή υπεράσπισης του εαυτού του, της ύπαρξής του, του δικαιώματός του να κερδίζει, του καθήκοντός του να συνδράμει στην κοινωνική συνοχή, και άλλα πολλά, με δύο και μόνο ανθρώπους, το Μάκη Γκαγκάτση και τον Κυριάκο Κυριάκο. Και οι δύο αποδείχθηκαν ολίγιστοι, και οι δύο συνέβαλλαν στο να μη βγάζει ο ΠΑΟΚ μιλιά, και οι δύο ευεργετήθηκαν της εμπιστοσύνης του Ιβάν Σαββίδη, για να τον συμβουλεύουν να ανέχεται να είναι το δικό του δημιούργημα μόνιμα σε θέση που να παρακολουθεί τις εξελίξεις, αφού έχουν γίνει αυτές αρνητικές για την ομάδα, είτε γιατί δεν έχουν οι ίδιοι τα κότσια να φάνε τα μούτρα τους, είτε για να κάνουν οι ίδιοι δημόσιες σχέσεις, είτε και τα δύο ταυτόχρονα. Κι από τη στιγμή που ο Σαββίδης δεν εμπιστεύεται κανέναν, μιας και σχεδόν οι πάντες τον δάγκωσαν και τον πούλησαν, έμεινε σε μια περίπλοκη και μάλλον αδιέξοδη θέση, να πρέπει να βασίζεται σε αυτούς. Σε κάθε περίπτωση η ευθύνη βαραίνει τον ίδιο, αυτός έχει τη μεγάλη εικόνα, αυτός γνωρίζει τους συσχετισμούς, αυτός θα πρέπει να βρει τον τρόπο να νικήσει αυτόν τον πόλεμο που ο ίδιος ξεκίνησε και ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν έχει τελειώσει.
Όλα αυτά τα λέω διότι το πλημμέλημα της Κυριακής, εφόσον το άφησες ατιμώρητο, νομοτελειακά θα γίνει κακούργημα, μόλις ξαναπεράσεις πρώτος πρώτος βαθμολογικά. Έχει αλλεργία το ΠΟΚ στο να χάνει δίκαια, και όλα του τα παρακλάδια, ξεχωριστά ή συντονισμένα, θα κάνουν τα πάντα για να μη γίνει και πάλι ασπρόμαυρο το πρωτάθλημα.