Όλοι μου θυμίζουν τον τοπικό μας αντίπαλο. Η κίτρινη πανηγυρίζει όχι επειδή πήρε τίτλο αλλά επειδή κατάφερε για δεύτερη φορά σε δέκα χρόνια παρουσίας στην Α εθνική να μην χάσει βαθμούς σε εύκολο εντός έδρας παιχνίδι πριν τα Χριστούγεννα, πέτυχε δε πρόκριση μετά από χρόνια στην Ευρώπη σε διοργάνωση που έχουμε φτάσει προημιτελικά δύο φορές και το κόκκινο ίνδαλμά της σήκωσε μέσα στο σπίτι της. Ο κόκκινος γκρινιάζει για διαιτησία σαν να μην υπάρχει αύριο, καταλαβαίνει πολύ καλά ότι η κίτρινη στήνει τη δική της ελλαδική παράγκα σπάζοντας μπάλες για τον Λανουά και τον Λανουά μπας και φύγει το τελευταίο ανθρώπινο εμπόδιο από τη μέση (άλλος ελέγχει όντως την ΚΕΔ και άλλος ελέγχει με το μυαλό του την ΕΠΟ αλλά άντε πες το αυτό σε κλέφτες και μπαταχτσήδες, εδώ δικοί μας και νομίζουν ότι κάνουμε κουμάντο) και ξεφτιλίζει όλους όσοι έλεγαν πόσο δυνατός είναι και πόσο πολύ δεν μας βλέπει (μυωπία έχει). Ο πράσινος έβαλε στόχο να πάρει βαθμούς ειδικά από σένα, το έκανε παίζοντας μόνο ένα ημίχρονο και κατάφερε να τραυματίσει και δύο παίχτες μας γιατί η κλωτσιά υποκαθιστά την αμπαλίαση όταν δέχεσαι πίεση.
Καλή εβδομάδα, καλά Χριστούγεννα και το 2026 στο ποδόσφαιρο ανδρών θα πανηγυρίσουμε τουλάχιστον έναν τίτλο.












