Πόσα θα μπορούσε να γράψει ο καθένας απόψε μέσα σε κλίμα έντασης και απογοήτευσης! Ολοι μας παντογνώστες των συνομωσιών, του παρασκηνίου κλπ κλπ … κι όλων αυτών των υποχθόνιων επιβουλών που βρίσκονται στο DNA μας ως ελλήνων και πολύ περισσότερο ως Παοκτσήδων. Κι εγώ πολλά θα έγραφα μέσα στην αγανάκτησή μου ως γνήσιος παοκτσής. Πληροφορήθηκα όμως τον άδικο και απροσδόκητο χαμό ενός από εμάς, που έφυγε από ανάμεσά μας και μου κόπηκε η φόρα. Γιατί τότε διαπιστώνεις πόσο μικρός είσαι, πόσο λίγα γνωρίζεις κι ότι δεν είσαι εσύ ο κριτής των πάντων. Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι συνειδητοποιείς και πάλι τι είναι ο ΠΑΟΚ για όλους μας, ή μάλλον τι πρέπει να είναι. Πρέπει να είναι η χαρά, η ξεκούραση, ένα όμορφο κυριακάτικο απόγευμα. Ούτε το άγχος, ούτε η κατάθλιψή μας. Γι αυτό πρέπει να αναγάγουμε την ομάδα στη θέση που της πρέπει. Κι αυτή δεν είναι άλλη από την ΣHΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ μεταξύ των ΑΣΗΜΑΝΤΩΝ πραγμάτων της ζωής μας. Ως εκεί και μη παρέκει. Αυτή η θεώρηση, βοηθά να βλέπουμε τα πράγματα και πιο ψύχραιμα, χωρίς φορτίσεις και φανατισμούς.
Μακάρι ο Σάντος να έμενε δέκα χρόνια. Μακάρι ο Μπόλονι να έμενε δέκα χρόνια. Μακάρι ο Δώνης να έμενε δέκα χρόνια. Μακάρι ο Στέφενς να έμενε δέκα χρόνια. Ομάδες δεν χτίζονται όταν οι προπονητές αλλάζουν σαν τα πουκάμισα. Οι προπονητές όπως και οι παίκτες είναι εργαλεία. Τις ομάδες τις χτίζει το ΟΡΑΜΑ. Το όραμα ενώνει τις διοικήσεις με τον προπονητή, τους παίκτες κι όλους αυτούς με τον κόσμο. Και το όραμα το εμπνέουν οι διοικήσεις κι όταν υπάρχουν μεγαλομέτοχοι-ιδιοκτήτες η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική τους. Ο Σαββίδης έκανε λάθος. Γιατί επιχείρησε να πουλήσει παοκτσηδιλίκι. Με παοκτσηδιλίκι όμως δεν χτίζονται ομάδες. «Θέλω να φέρω τον Ροναλντίνιο… πάμε για πρωτάθλημα… είμαι φίλος του Σαμαρά και θα κανονίσω τα χρέη… ποιος Μαρινάκης τώρα… κλπ… κλπ…» Οι σύγχρονες ομάδες χρειάζονται οργάνωση και προγραμματισμό από το Α ως το Ω, μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια. Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια και ιδίως όταν αυτά καταλήγουν σε παίκτες αμφιβόλου αξίας και πολύ περισσότερο σε δανεικούς για ένα εξάμηνο. Καμία ομάδα αξιώσεων δεν μπορεί να δημιουργηθεί με τέτοιες πρακτικές. Κρατάς χαμηλά τον πήχη, λες την αλήθεια στον κόσμο και ξεκινάς βήμα βήμα με μετρημένες κινήσεις να χτίζεις σε βάθος ετών. Δύο, τριών, πέντε… δεν έχει σημασία, αρκεί να πεις την αλήθεια και στον κόσμο και στον προπονητή πάνω στον οποίο θα στηρίξεις όλη την προσπάθεια. Αν αυτό δεν συμβεί, δεν πρόκειται ποτέ να κάνουμε ομάδα. Ήδη ο Παναθηναϊκός είναι πιο μπροστά από μας (δεν εννοώ βαθμολογικά) και σε λίγο θα έρθει από πίσω να μας προσπεράσει και η ΑΕΚ και πάλι θα είμαστε οι αιώνιοι τέταρτοι.
Ούτε η 2η θέση ούτε ένα κύπελλο σε κάνουν μεγάλη ομάδα. Στην παρούσα φάση ίσως είναι καλύτερο και να μην έρθουν γιατί θα αποπροσανατολίσουν από τα υπαρκτά σοβαρά προβλήματα.
Ας κάνουν την αυτοκριτική τους αυτοί που πρέπει κι ας απευθυνθούν εκ νέου στον κόσμο της ομάδας με ρεαλιστικό σχεδιασμό και με ειλικρίνεια.













