Φίλε
@van rooy ,
Απαντώ στην ερώτησή σου "ποια θεωρώ σωστή στρατηγική".
Για μένα πιο σωστή στρατηγική είναι η ακόλουθη:
Για να πετυχεις αυτάρκεια θέλεις τα ετήσια έσοδα να είναι μεγαλύτερα από τις ετήσιες δαπάνες. Πρέπει λοιπόν να εκτιμήσεις πως θα κυμανθουν αυτά στα επόμενα χρόνια.
Οι δαπάνες είναι κατά κυριο λόγο λειτουργικές (προσωπικα από αυτές ξεχωρίζω παντα τα overhead), αποσβεσεις, τόκοι κλπ.
Τα έσοδα είναι πολλων ειδών, εισιτήρια, εγχώρια τηλεοπτικά δικαιώματα, έσοδα από διαφημίσεις, χορηγίες και έσοδα από συμμετοχή σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Τελος έσοδα είναι και οι πωλησεις παικτων. Όλα τα έσοδα είναι ευθέως ανάλογα των επιτυχιών της ομαδας. Δηλαδή όσα περισσοτερα κυπελα, πρωταθληματα κι ευρωπαϊκές διακρίσεις κατακτάς τόσο περισσοτερα έσοδα έχεις. Η διάρθρωση των εσόδων δείχνει (εμπειρικα) ότι το μεγαλύτερο μέρος τους προερχεται από την Ευρώπη και από πωλησεις παικτων.
Εδώ βρίσκεται το κουμπί.
Εμπειρικά επίσης οι αμιγώς λειτουργικές είναι σημαντικό μέρος των συνολικών δαπανών. Οι αγορές παικτων δεν είναι δαπάνες επειδή λογικά κεφαλαιοποιουνται.
Δεν έχω στοιχεία ούτε για τις δαπάνες ούτε για τα έσοδα. Για να βγάλω συμπερασμα τα θέλω με συγκεκριμένο τρόπο. Οι ισολογισμοι και τα αποτελεσματα δεν βοηθούν πολυ σε αυτό. Επιπλέον σίγουρα υπάρχει ειδικός τρόπος λογιστικού χειρισμού και απεικόνισης ειδικά σε ότι αφορά την κεφαλαιοποίηση ορισμένων δαπανών όπως πχ τα ποσα για αγορές ποδοσφαιριστων και η απόσβεση τους. Δεν γνωρίζω αυτές τις ιδιαιτερότητες ώστε να γίνω πιο συγκεκριμένος.
Γενικά μιλώντας λοιπόν έχει κανείς δυο δρόμους να ακολουθήσει, ή θα δώσει βάρος στην μείωση των δαπανών ή θα δώσει βάρος στην αυξηση των εσόδων.
Η δική μου φιλοσοφία ειναι να επικεντρωνω στην αυξηση των εσόδων. Οι βασικοί λόγοι είναι δυο: πρωτον επειδή η μείωση δαπανών εχει όρια τα οποία αν ξεπεράσεις σε οδηγούν στην συνολική μείωση της ικανότητας παραγωγης εσόδων. Δεύτερον επειδή οι δαπάνες έχουν ανάλογα με τη φυση τους διαφορετική επίδραση στο κόστος και στο νεκρό σημείο η μια από την άλλη.
Το αντίθετο φυσικά συμβαίνει με τα έσοδα.
Τώρα, το κουμπί που ανέφερα πιο πανω ειναι η συνδεση των εσόδων με τους τίτλους και την Ευρωπαϊκή καταξίωση. Η τελευταία απαιτεί επενδύσεις χωρίς αναγκαστικά άμεση απόδοση.
Άπαξ και την κάνεις όμως και μπεις για τα καλά στις τοπ ομάδες τότε αυτό από μόνο του αυξάνει και την τιμή οποιου ποδοσφαιριστή πουλησεις καθώς και κάθε άλλη κατηγορία εσόδων.
Για να τα πετυχεις χρειάζεται να κάνεις σοβαρή επένδυση, εκτός κι αν εισαι ήδη πετυχημενη ομάδα. Τέτοιας μορφής επένδυση είναι κι η ανέγερση του νέου γηπέδου, στοχεύει στην αυξηση των εσόδων.
Ανοίγω παρενθεση, που λένε. Το ΦΦΠ ειναι ένας πονηρος τρόπος για να εμποδίσει η ΟΥΕΦΑ τις ομάδες που δεν έχουν ήδη σοβαρή οικονομική βάση. Αυτή είναι ακριβώς η ίδια στρατηγική που χρησιμοποιείται στις κοινωνίες για να κάνει τους πλουσιους ακόμη πλουσιοτερους και τους φτωχούς ακόμη φτωχότερους. Ο μηχανισμός στο ποδοσφαιρο είναι πιο brutal. Τον ίδιο σκοπό επιτελουν και οι βαθμολογίες των ομάδων της ΟΥΕΦΑ όπως και το νέο συστημα κληρωσεων που είναι στην ουσία ορισμοί. Αυτά τα δυο, έχω ήδη κάνει νυξη γι'αυτά εδώ μέσα, είναι από μόνα τους ένα ολόκληρο κεφάλαιο το καθένα που απαιτουν μάλιστα εξειδικευμένες γνώσεις. Έτσι σιγά σιγά το ποδοσφαιρο μετατρέπεται από ένα λαϊκό σπορ σε σπορ των ελίτ. Για να καταλάβεις το οτιδήποτε θα πρεπει να έχεις δυο διδακτορικά. Προχωράμε ολοταχώς στον τεχνοφασισμό.
Κλείνω την παρενθεση.
Πιστεύω ότι Ιβάν είχε κατά νου την στρατηγική που περιεγραψα. Δεν μπορώ να ξέρω τι συνέβη και άλλαξε.
Η παιδεία αποτελεί στολίδι στην ευτυχία και καταφύγιο στη δυστυχία.
"Τὴν παιδείαν ἐν μὲν ταῖς εὐτυχίαις εἶναι κόσμον, ἐν δὲ ταῖς ἀτυχίαις καταφυγήν", Αριστοτέλης