Καλά η ανθρωποφαγία τείνει να γίνει εθνικό άθλημα, με την κατάρα και των social τα τελευταία χρόνια έχει βήμα ο κάθε γης κατακαϋμένος.
Σαν τέτοιος κι εγώ, τώρα που ηρεμησα απο την πίκρα της ήττας , θα πω δυο πραγματάκια:
Το Hero ball θα πρέπει να επιστρατεύεται ως λύση ανάγκης, καλό είναι που έχουμε 3 παίκτες που το μπορούν (Osman, Tyree , Foster) και θα έλεγα μάλιστα στο κορυφαίο επίπεδο,
ΑΛΛΑ : ΠΡΩΤΑ θα πρέπει η ομάδα να προσπαθεί να παίξει κάτι, κάποιο σύστημα, κάποια τακτική, έστω ένα side pick 3 δευτερολέπτων, να δημιουργεί μια ελάχιστη ανισορροπία στην άμυνα για να λειτουργήσει ως επίθεση.
ΑΝ δε βγει τίποτα και τελειώνει ο χρόνος, τότε έρχεται η ώρα της ατομικής ποιότητας στο ένας εναντίον ενός.
Εμείς όμως, ανοίγουμε από την αρχή της επίθεσης στις 4 γωνίες, καμία κίνηση, κανένα σκριν, και περιμένουμε την ατομική ενέργεια. Αυτό , συγνώμη, και χωρίς προπονητή στον πάγκο, μπορούν να το κάνουν οι παίκτες και μόνοι τους. Δε χρειάζεται να πληρώνεται κανείς για coaching staff.
2. το Σταφ έχει την ΑΠΟΛΥΤΗ ευθύνη, 4-5 μυαλά μαζί, τακτικά να μην κάνουν λάθη , ειδικά στο τέλος ενός ματς στην κατοχή. Όταν -από τύχη ή από σχέδιο- έχεις 0 time-out k' 1 foul να δώσεις, στα 30'', βρίσκεις τον πιο αποδοτικό τρόπο να ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ το φάουλ, όχι να αφήσεις τον αντίπαλο να βρει εύκολο καλάθι και να φάει το χρόνο όπως τον συμφέρει.
Απαράδεκτο τακτικά , η ομάδα εκεί φαίνεται ότι είναι νέα, αλλά τον κόουτς τον πήραμε για έμπειρο...
Λάθη φανερά στο μάτι λοιπόν από το σταφ αυτή τη φορά, μαζί με απαράδεκτα κοράκια μας στοίχισαν ένα ματς που ΜΠΟΥΡΟΥΣΗΣ (τι είπε ο Λαρισαίος πατέρας στο γιο του που έδωσε Πανελλήνιες; χα χα)
Συνεχίζουμε, είναι Μαραθώνιος κι όχι αγώνας δρόμου.
Κι αν έχω κάτι να σας πω έχοντας μερικούς στο ζωνάρι, είναι ότι θέλει ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, αυτοσυγκράτηση στην αρχή, να μη βγαίνεις από την τακτική σου, να μη σε επηρεάζει τι κάνουν οι δίπλα σου, να μην παρασύρεσαι σε μη προπονητικά δοκιμασμένα μοτίβα, να έχεις πάντα λίγη δύναμη στο ρεζερβουάρ, να κάνεις διαχείριση των όπλων σου. Και πολλά άλλα.
Σε αυτό τον Μαραθώνιο της ομάδας λοιπόν, θυμάμαι πάντα τι λέγανε οι παλιοί για τον "τοίχο του Μαραθωνοδρόμου" , εκεί στο 30' , στο Σταυρό Αγ.Παρασκευής, που πέφτουν τα κορμιά σαν τα κεριά ... : ο αγώνας , μετά το 30' ξεκινάει. Και για τον πόνο που νιώθεις από δω και πέρα, γι αυτόν ήρθες... "
έτσι λοιπόν, ας ακούσουμε όχι τους δεκάδες συνοπαδούς που λένε διώξτε τους όλους, αλλά τους δεκάδες που λένε :
ΥΠΟΜΟΝΗ