Ένας μεγάλος, οργανωμένος και σωστά δομημένος ποδοσφαιρικός οργανισμός, όταν κατακτά το πρωτάθλημα, έχει ως κύριο μέλημά του να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο. Να εκμεταλλευτεί τον τίτλο, να πατήσει πάνω στην επιτυχία του και να χτίσει πάνω σε αυτήν. Και όταν λέω οργανισμό, εννοώ τα πάντα: από τη διοίκηση μέχρι τον τελευταίο οπαδό.
Να αξιοποιήσει την επιτυχία ως εφαλτήριο για το επόμενο βήμα. Να χτίσει μια ευρωπαϊκή νοοτροπία επιτυχιών, με στόχο τη διαρκή παρουσία στην κορυφή, την επανάληψη των πρωταθλημάτων και την κατάκτηση του νταμπλ. Να αποκτήσει, επιτέλους, τη νοοτροπία ενός πραγματικά μεγάλου συλλόγου.
Αντί γι' αυτό, μπαίνουμε σιγά σιγά στο 2027 και ακόμη βλέπεις συζητήσεις και ιδεαλιστικές περιγραφές για το πρωτάθλημα του 2024, λες και πετύχαμε κάτι που ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να ξανασυμβεί.
Αυτός είναι ο ορισμός του χαμηλού ταβανιού. Να αντιμετωπίζεις μια μεγάλη επιτυχία ως αυτοσκοπό και όχι ως αφετηρία για ακόμη μεγαλύτερα πράγματα.
Όπως έλεγε και ο Παρασίδης κάποτε, όταν ο ΠΑΟΚ πολεμούσε με φυσοκάλαμα:
«Μέχρι εκεί είναι το πρεστίζ σας, ρε λίγοι και χαμηλοτάβανοι - Μέχρι κανένα ΟΥΕΦΑκι και πολύ σας είναι. Δεν είστε για παραπάνω γιατί δεν απαιτείται το παραπάνω»
Είμαι εδώ με ένα φιλαράκι μου οπαδό της Λέστερ και τα λέμε εγώ για το 2024 αυτός για το 2016
Άντε, και του χρόνου ουεφάκι ρε.