Τώρα που πέρασαν οι μέρες και διαβάζουν λιγότεροι εξωγήινοι..
Τι στιγμή που γίνεται το πέναλτι της Κυριακής, αρκετοί πέφτουν πάνω στο διαιτητή. Πέφτει κι ο Μήτσος..Κάνει ένα βήμα πίσω, αφήνει τους άλλους και κάνει νόημα στους υπόλοιπους να έρθουν και αυτοί εσπευσμένα να την πέσουν. Μικρές λεπτομέρειες έμπειρων του ελληνικού πρωταθλήματος..
Και κάτι ακόμα.
Στο δεύτερο ημίχρονο γίνεται μια βαθιά μπαλιά. Η μπάλα πάει προς το χώρο ευθύνης του Κόστα. Ο Κένι αφήνει τον παίκτη του και πάει αυτός να πάρει την πρώτη μπάλα στον άξονα. Την κερδίζει αλλά η δεύτερη μπάλα πάει σε παίκτη του άρη. Αυτός δίνει κατευθείαν στον παίκτη που άφησε ο Κένι και όλη η άμυνα μπαίνει σε ανισορροπία. Η φάση τελικά με τα πολλά κατέληξε σε πλάγιο άουτ υπέρ μας από την απέναντι μεριά. Φεύγει τρελαμένος ο Πέλκας από το κέντρο και τρέχει στον Κένι και του εξηγεί σε έντονο ύφος ότι δεν πρέπει να μην ξανααφήσει το χώρο ευθύνης του.
Υπάρχουν τόσες μα τόσες λεπτομέρειες στο πραγματικό ποδόσφαιρο..
Από ένα απλό άλμα σε λάθος χώρο μέχρι ένας ποδοσφαιριστής που έχει την οξυδέρκεια να κατευθύνει τους συμπαίκτες του..
Υγ. Τέτοια πράγματα σαν το λάθος του Κένι περιμένω σιγά σιγά να φτιάξει ο Λίσι. Αφού έχουμε επισημάνει τις ελλείψεις σε σημαντικά χαρακτηριστικά και αναγνωρίζουμε τη δυσκολία που αντιμετωπίζει στη σύνθεση ενός αποδοτικού πλάνου, το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνει είναι να καθορίσει τις λεπτομέρειες που θα βάζουν σε κίνδυνο την ομάδα. Είναι αναγκασμένη η ομάδα να δουλέψει το μηδέν πίσω. Είναι ο μόνος τρόπος στο κοντινό διάστημα να δώσει σερί νικηφόρων αποτελεσμάτων. Κένι δε χρειάζεται να αφήνεις το χώρο σου. Γιάκιτς όταν παίρνεις με πλάτη μη πας να κάνεις αν περιστροφή αν πάνε να σε ντουμπλάρουν, Κόστα δε χρειάζεται μόλις κάνεις δική σου τη μπάλα να προσπαθείς να περάσεις αυτόν που είναι κολλημένος στην πλάτη σου, όχι πάσα στον Ούγκρε όταν είναι με παίκτη στην πλάτη κολλημένο και αναγκαστεί να παίξει με τη μία, Σανταμαρία όταν ανεβαίνει ο διπλανός σου μην ανεβαίνεις κι εσύ παράλληλα και πολλά πολλά μικρά που θα δημιουργήσουν ζώνη ασφαλείας στην ομάδα. Αν ο αντίπαλος είναι μάγκας και τρυπάει την άμυνα, με γεια του με χαρά του.
Υγ2. Το είπε και ο προπονητής ότι στο δεύτερο ημίχρονο δεν κινδυνέψαμε και ελέγξαμε τον αγώνα. Μόλις μπήκαν Ζαφείρης και Πέλκας η ομάδα έλεγξε καλύτερα το παιχνίδι και πραγματικά έβλεπες χαλαρός τον αγώνα. Στο πρώτο ημίχρονο με Καμαρά, Ούγκρε και Γιάκιτς ακόμα κι αν ο Ατρόμητος δεν έκανε καμία φάση ένιωθες μια αναμπουμπούλα στο παιχνίδι και κοίταζες να δεις πως θα κάτσει κάθε κατοχή.
Δεν είναι πυρηνική φυσική το κομμάτι της σύνθεσης χαρακτηριστικών. Αντιλαμβάνομαι τα παιδιά που βλέπουν ως μονάδα τον Καμαρά και κοιτάζουν τα ατομικά του προσόντα, βλέπουν τη φρεσκάδα του Ούγκρε και το δυναμισμό στις μονομαχίες του Γιάκιτς. Καλώς ή κακώς όμως όταν παίζουν και οι 3 μαζί υπάρχουν κάποια πράγματα που λείπουν και βάζουν την ομάδα σε αστάθεια (τουλάχιστον για τώρα). Το ότι ο Πέλκας μπορεί να πάρει τη μπάλα και να την τσουλήσει 5 μέτρα διαγώνια και μετά να δώσει σε κάποιον, ακόμα κι αν χαθεί η μπάλα παίζει ρόλο ότι σε αυτά τα 5 μέτρα πρόλαβαν οι υπόλοιποι να βρουν τη θέση τους, η ομάδα να πάρει μια ανάσα, να προλάβουν να γυρίσουν όλοι μέτωπο, να πάει η μπάλα σε πιο βαθιά μέτρα και να αναγκαστούν οι άλλοι να αρχίσουν από πιο πίσω την επίθεση, όλα αυτά είναι πράγματα που δίνουν ισορροπία και ηρεμία στην ομάδα.
Καμία ομάδα δε μπορεί να αποδώσει όταν αντί για ποδόσφαιρο παίζει φλιπεράκι ή πινγκ πονγκ.
Και προσέξτε όχι ότι ο Πέλκας αποδίδει σούπερ. Πριν λίγο καιρό αναρωτιόμασταν για το αν κάνει για δεύτερος ή πρέπει να πάει για τρίτος.
Παντού όμως υπάρχει ο Φερνάντο. Η σύνθεση χαρακτηριστικών είναι αυτή που πάντα υπερτερεί..
Ένα μαγαζί δε μπορεί να έχει μόνο σερβιτόρους ή μόνο μάγειρες ή μόνο παραγγελιοδόχους. Πρέπει να έχει από όλα..